تو پست قبلی توضیحات کلی در ماهیت مو در بدن رو هرچند بصورت کوچه بازاری گفتم ولی تو این پست می خوام ربط مطالب قبلی به موضوع کاشت مو رو بگم.
خوب اول به اطلاعات قبلی این رو هم اضافه کنید که براساس همون دستورات ژنی موهای هر قسمت ماهیت خودشون رو دارند و با بقیه موهای بدن تفاوت دارند و قابل مقایسه نیستند. بعنوان مثال طبق همون دستورات مدت زمان رشد موهای ابرو نسبت مدت استراحت اون نسبتا کوتاه هست برای همینه که موهای ابرو از یک حد بخصوص بیشتر بلند نمی شند.

اگه یک نگاهی به موهای بدن خودتون بندازید متوجه می شید موهای قسمتهای مختلف از نظر رنگ، زخامت و طول با هم تفاوت دارند. بعنوان مثال موهای سینه حداکثر طولشون چهار تا پنج سانتیمتر هست در صورتی که موهای سر ممکنه طولشون تا نیم متر هم برسه به این تفاوتها، تفاوت در نحوه رشد رو هم اضافه کنید. موهای بعضی از قسمتها دارای پیچ و فر هستند در صورتی که موهای بعضی قسمتهای دیگه صاف و لخت هستند. این حالت فر بشکل سطح مقطع مو و زاویه خارج شدن اون از پوست بستگی داره. خوب حالا این اطلاعات رو روی هم بذارید تا متوجه بشید که بطور عملی امکان انتقال موهای جاهایی مثل سینه، پشت یا زیر بقل به سر بصورت عملی (مگر در حالت های خیلی ویژه و خاص) وجود نداره!
نتیجه کیری اخلاقی : اینکه بعضی ها توی تبلیغ هاشون ادعا می کنند امکان انتقال موهای قسمت های مختلف به سر برای پیوند را دارند بیشتر یک شوخی برای جلب مشتری هست و معمولا بعد از مراجعه با لیست کردن یک سری اراجیف شما را قانع می کنند که این کار برای شما (و فقط شما!) امکان پذیر نیست. بر فرض امکانش هم با یک کم فکر متوجه می شید که عجب قیافه زایعی احتمالا پیدا خواهید کرد، مثلا وقتی موهای سینه به سر منتقل شه نمای اون مثل سری میشه که یک مشت مو از روی زمین جمع شده باشه و با چسب رو سر چسبیده باشه! البته این کار از نظر اجرائی هم مشکلاتی داره که تو پست های بعدی بهش اشاره می کنم.

شاید در نگاه اول بنظر برسه دونستن ساختار و نحوه فعالیت مو چه ربطی به من که طاسم و فقط می خوام طاسیم رفع بشه داره! ولی بنظرم داشتن اطلاعات در مورد مو کمک میکنه هزینه های بی خود بابت کارهایی که نتیجه نمی دند نکنید فکر می کنم خوندنش برای هر کسی که مشکل مو داره چه اونهایی که موهای زائد دارند چه اونهایی که مشکل کم مویی دارند خیلی مفیده (گندش بزنه این مو رو که چه زیادش چه کمش مایه مشکله!). سعی می کنم خیلی وارد عدد و رقم نشم و خیلی ساده و لری توضیح بدم.

بذارید از اولش بگم وقتی تو شکم مامانمون هستیم کل بدنمون پوشیده از مو هست ولی معمولا قبل از اینکه به دنیا بیایم این موها می ریزه (بیچاره مامانه از همون اول ما گند میزنیم به زندگیش! شیکمش پر موهای ما میشه) بعد که بدنیا اومدیم معمولا خیلی جاهای کمی از بدن ما مو دار دیده میشه ولی این به این معنی نیست که بقیه قسمت ها مو نداره بلکه مو داره ولی دیده نمی شه. این موها که دیده نمی شند در واقع موهای نازک، کوتاه و بی رنگ و مغزی هستند که تا دقت زیادی نشه قابل تشخیص نیستند (مثل سر و صورت زنها که پر مو هست ولی ریش و سیبیلشون قابل تشخیص نیست).
به مرور زمان بدستور ژنها فعالیت هرمونها در بعضی قسمتهای بدن (خیلی لریش میشه مواد شیمیایی که بدن ترشح می کنه) موجب میشه موهای اون قسمتها کلفت تر شده و با مغز دار شدن قابل دیدن بشن مثل ابروهای بچه ها که در هنگام تولد دیده نمیشه ولی به مرورو قابل دیدن می شند. این تغییرات در نوع موها (تبدیل شدن از موهای کرکی به موهای مغزدار و قابل دیدن) تا زمان بلوغ بین پسر و دختر یکسان هست ولی از بلوغ به بعد پسر راه خودش رو میره دختره هم راه خودش رو…
تو سن بلوغ اولین اتفاقی که میافته موهای جنسی تغییر وضعیت داده و به موهای قابل دیدن تبدیل می شند. تو پسر ها هم هرمونها موجب می شند سیبیل و ریش شون سبز بشه.
حالا اگه تو این زمان پسری ریش و سبیل در نیاره و یا برعکس دختری ریش و سبیل در بیاره معنیش این هست که یک مشکل هورمونی داره که ممکنه این مشکل هرمونی ریشه ژنتیکی داشته باشه. اکه این مشکل ریشه ژنتیکی نداشته باشده معمولا قابل رفع یا کنترول هست، در غیر این صورت یک نقص ژنتیکی هست که تنها کاری که می تونید بکنید داد زدن سر پدر و مادره که چرا شما دوتا که می دونستید ژن هاتون ایراد داره عاشق هم شدید!
پس تا اینجا نتیجه این شد که اکثر قسمتهای بدن پر از مو هست ولی قابل دیدن نیست. بعضی از فعالیتهای هرمونی موجب می شند این موها از حالت کرکی خارج بشه و تبدیل به موهای معمولی بشند. از طرف دیگه معلوم شد که اگه این تغییر ریشه ژنتیکی داشته باشه خیلی کار خاصی براش نمی شه کرد فقط ممکنه یک کم به تاخیر انداختش ولی اگر ریشه غیر ژنتیکی داشته باشه امکان درمان یا کنترولش هست.
حالا به اطلاعات بالا زندگی نامه یک مو رو هم اضافه کنید تا بتونید توی یک جمع بندی برسید به زندگی نامه موهای خودتون! یک مو زندگیش رو با رشد شروع میکنه، این مدت رشد بدستورهای ژنتیکی بدن شما که توسط هرمونها صادر میشه تایین میشه بعد از گذشت این زمان، مو دیگه به رشد ادامه نمیده و پس از یک مدت کوتاه میریزه و ریشه مو که زیر پوست قرار داره میره تو حالت شب بخیر کوچولو و یک مدتی میره تو خواب و استراحت میکنه بعدش دوباره از خواب پا میشه و شروع میکنه به رشد و این کار رو تا آخر عمر شما در پریودهای زمانی تکرار میکنه!
خوب حالا بریم سر نتیجه گیری اخلاقی : هرچی مدت رشد نسبت به مدت استراحت مو بیشتر باشه قابل دیدن تر میشه! مثلا مدت رشد موهای سر حدود شش سال هست (البته تو زنها کمی بیشتر هست) ولی مدت استراحت خیلی زیاد نیست (الان عددش یادم نیست ولی خیلی نسبت به زمان رشد کوتاه تر هست)

خوب حالا می خوام برسم به گل مطلب، وقتی یک مرد مشکل ژنیتیکی داشته باشه یک سری مواد شیمیای که در اثر فعالیتهای هرمونهای مردانه ترشح میشه موجب میشه دوره رشد مو نسبت به دوره استراحت هی کم و کمتر بشه تا جایی که یک روز صبح از خواب پا میشید میبینید دیگه مو ندارید چون موهایی که دیشب در آوردید صبح دوباره رفته تو حالت استراحت!
معنیش این هست که موهاتون از بین نرفته فقط دیگه اجازه پیدا نمی کنند که رشد کنند. حالا اگه بشه کاری کرد که این مواد شیمیایی که بدن ترشح میکنه به موها نرسنه دوباره میشه اونها رو به حالت اولیه برگردوند ولی خوشبخت هستم که بگم این کار بصورت اصولی امکان پذیر نیست. البته یک سری کلک رشتی هست که میتونه کمی سرعت کم شدن زمان رشد موها رو به تاخیر بندازه ولی خیلی نباید روش حساب باز کنید یکی از راهها این هست کمی از خصلت مردونگی کم کنید و بر زنونگیتون بی افزاید تا هرمونهای مردونه این بلا رو سرتون نیارند ولی خوب تا زمانی که این داروهای ضد هرمونهای مردونه رو استفاده می کنید جواب میگیرید ولی به محض اینکه قطع بشه همون آش و همون کاسه. مگه اینکه برید ball هاتون رو بکشید که از پایه فامیل آقا محمد خان قاجار بشید.

ادامه دارد…

شاید عجیب ترین چیزی که از اینترنت یادگرفتم زدن سوت بلند با دو انگشت باشه! یک روز تو خیابون منتظر کسی بودم که به ناگهان از کنار من رد شد و به سمت دیگه خیابون رفت هرچی من صدا کردم نشنید تو همین احوال یک آقایی کنار من که از بال بال زدن من برای جلب توجه دوستم باخبر شده بود با یک سوت جانانه به کمکم اومد و این دوست سربه هوای من رو برای لحظه ای هم که شده صورتش رو به سمت من برگردوند و بعد با دست تکون دادن های من اونهم دوزاریش افتاد و به سمت من برگشت. بعد از این ماجرا وقتی به خونه برگشتم با خودم عهد کردم من حتما سوت زدن رو باید یاد بگیرم. بعد از کلی سعی و تلاش نتیجه گرفتم بدون دونستن روش صحیح فقط دارم وقتم رو تلف می کنم با کمال نا امیدی نشستم پشت کامپیوتر و کلمات پرت و پلایی که در مورد سوت زدن به ذهنم می رسید رو سرچ کردم تو همون دو سه نتیجه اول یک عنوان گیر آوردم که به نظرم با ربط تر از بقیه موارد رسید. وقتی متن رو خوندم متوجه شدم یک خانوم که تو نیویورک همیشه برای گرفتن تاکسی مشکل داشته با هر سختی بوده سوت زدن رو یاد گرفته و نتیجه این تلاشش رو توی یک بلاگ در اختیار دیگران گذاشته. نتیجه این شد که در طول دو سه روز با سماجت تمرین کردم تا در نهایت اون صدای سوت خفنی رو که دنبالش بودم تونستم دربیارم.

چند وقت پیش که تصمیم گرفتم برای کاشت مو اقدام بکنم ابتدا سعی کردم از رو اینترنت اطلاعات کافی کسب بکنم با توجه به اینکه تصمیم داشتم این کار رو در ایران بکنم بدنبال مطالبی گشتم که ایرانی ها در این مورد نوشتند ولی تقریبا تمامی مواردی که پیدا کردم همه جنبه تبلیغی داشت جالب اینکه همه اون مطالب تبلیغی هم از یک مقاله نه چندان کامل و صحیح کپی برداری شده بود و در تمامی سایت ها کپی شده بود. در اصل من به دنبال افرادی بودم که این تجربه رو کرده باشند و نتیجه تجربه خودشون رو در اختیار دیگران گذاشته باشند ولی حتی یک عنوان هم پیدا نکردم. در مورد توضیحات علمی مشکلی نبود چون تو سایت های انگلیسی زبون به راحتی قابل پیدا کردن بود ولی در مورد تجربه نمی شد تجربه یک امریکایی یا ایتالیایی رو که در کشور خودش، با امکانات مربوط به کشورش این عمل رو کرده، در مورد ایران هم نتیجه گرفت. خلاصه و مفید اینکه به دلیل فقدان اطلاعات مجبور شدم خودم کل موضوع رو بدون هیچ پیش زمینه ای تجربه کنم. حالا که یک مدتی از این تجربه کاشت مو میگذره تصمیم گرفتم تجربه خودم رو در اختیار افرادی که می خوان اقدام به کاشت مو بکنند قرار بدم. هرچند که یک تجربه نمی تونه به تنهایی بیانگر توضیحات مورد نیاز برای آشنایی با یک موضوع باشه ولی به هرحال از هیچی بهتره!
این بلاگ، بلاگی نیست که من بخوام به اون زیاد سر بزنم. سر زدن ها منوط به زمانهایی می شه که بخوام مطلبی به اون اضافه کنم. که احتمالا شاید جمع مطالب به ده تا بیست مورد بیشتر هم نرسه ولی چون برای همیشه(حداقل تا زمانی که WordPress هست) باقی می مونه میتونه یک منبع اگه نگیم خوب حداقل قابل خوندن و دسترس باشه. در نتیجه منتظر نباشید که به سوالی جواب بدم بقول انگلیسی ها این بلاگ به صورت همینی که هست منتشر میشه! ولی از نوشتن نظر خودتون دریغ نکنید چون ممکنه این نظر ها به درد افراد دیگه بخوره و شاید هم جواب سوال های شما را بازدید کننده ها بدند.